Józef Wawrzyniak
Biografia
Józef Wawrzyniak urodził się 1 czerwca 1910 w Lasku i był major w Polskich Siłach Zbrojnych oraz kawaler Orderu Virtuti Militari.
Przed wybuchem II wojny światowej pracował w redakcji Kuriera Poznańskiego i był zaangażowany w Towarzystwo Gimnastyczne Sokół, gniazdo w Lasku. Brał udział w budowie ćwiczni i boiska dla Sokola w Poznaniu, a w 1931 roku został prezesem TG Sokół gniazdo w Lasku. Przeznaczył własną działkę pod boisko i salę gimnastyczną dla miejscowej szkoły.
Po wybuchu wojny ewakuowany na Węgry i do Francji, kontynuował działalność konspiracyjną. Następnie przez Jugosławię, Grecję i Turcję dotarł do Syrii, gdzie wstąpił do Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich. Brał udział w walkach w Palestynie, Egipcie, Libii i Tobruku w dywizjonie przeciwpancernym.
Od 14 kwietnia do 16 sierpnia 1942 był uczniem Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Centrum Wyszkolenia Broni i Służb. Później w bitwie o Monte Cassino służył w trzech Karpackim Pułku Artylerii Przeciwpancernej. Za akcję transportu ciężkich dział na wzgórze 324 i wzgórze klasztorne na Monte Cassino otrzymał odznaczenie Virtuti Militari.
Po wojnie osiedlił się w Poznaniu, gdzie odbudował ruinę kamienicy i pracował w Zjednoczeniu Robót Inżynieryjnych Budownictwa Miejskiego, awansując na brygadzistę. Angażował się w działalność kombatancką i popularyzował historię bitwy pod Monte Cassino wśród młodzieży szkolnej; władze PRL ograniczały te prelekcje, a SB śledziły go aż do śmierci. Zmarł 4 listopada 1980 i został pochowany na cmentarzu parafialnym w Wirach.