Tadeusz Jauer

Generał dywizji Wojska Polskiego, doktor nauk wojskowych, były szef Wojsk Obrony Przeciwlotniczej
29.10.1939 06.05.2006 Luboniu

Biografia

Tadeusz Jauer urodził się 29 października 1939 roku w Luboniu. Był generałem dywizji Wojska Polskiego, doktorem nauk wojskowych i szefem Wojsk Obrony Przeciwlotniczej. Ukończył Akademię Sztabu Generalnego w 1974 roku; w 1992 uzyskał stopień doktora na Wydziale Wojsk Lądowych Akademii Obrony Narodowej.

W trakcie służby wojskowej zaczynał w 10 Pułku Łączności we Wrocławiu (1961–1962), później był podchorążym Oficerskiej Szkoły Radiotechnicznej w Jeleniej Górze. Po ukończeniu szkoły w 1964 skierowany został na stanowisko dowódcy radiolokacyjnej stacji wstępnego poszukiwania 19 Dywizjonu Artylerii Przeciwlotniczej 11 Dywizji Pancernej w Zgorzelcu. Następnie, 1967–1969, dowodził stacją radiolokacyjną w 111 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej 11 DPanc w Zgorzelcu, a potem przez dwa lata prowadził stację radiolokacyjną w 24 Batalionie Radiotechnicznym we Wrocławiu.

Po studiach w Akademii Sztabu Generalnego objął stanowisko zastępcy dowódcy 24 brygty ds. liniowych, później szefa sztabu tego batalionu i inne funkcje. W latach 1977–1979 dowodził 69 Pułkiem Artylerii Przeciwlotniczej w Lesznie, a w 1979 został szefem sztabu – zastępcą dowódcy 61 Brygady Artylerii Wojsk OPL w Skwierzynie. W kolejnych latach był starszym specjalistą w Dowództwie Wojsk OPL MON i w 1985–1989 dowódcą wojsk OPL Śląskiego Okręgu Wojskowego. W 1989 powrócił do Dowództwa Wojsk OPL MON i objął stanowisko zastępcy dowódcy, a po reorganizacji – szefa wojsk obrony przeciwlotniczej SG WP.

Kierował wdrożeniem polowych zautomatyzowanych systemów dowodzenia i kierowania ogniem ZENIT oraz stacji NUR-22, był inicjatorem programu LOARA. W 1996 objął funkcję dyrektora Departamentu Gotowości Obronnej Biura Bezpieczeństwa Narodowego, był współautorem pierwszego programu przebudowy sił zbrojnych. W latach 1997–1998 pełnił funkcję dyrektora Departamentu Zwierzchnictwa Prezydenta nad Siłami Zbrojnymi BBN. Zakończył zawodową służbę wojskową 16 marca 1999. W 2005 został członkiem prezydium Towarzystwa Wiedzy Obronnej. Został pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera I urnowa-7-7).

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1991)
Złoty Krzyż Zasługi (1984)
Srebrny Krzyż Zasługi (1977)
Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” (1984)
Srebrny Medal Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny

Ciekawostki

Był doradcą, działaczem i współautorem programu Samoobrony RP; kandydatem w wyborach.
Zasiadał w radzie nadzorczej Fundacji im. Jamesa Madisona - Centrum Rozwoju Demokracji – Jednomandatowe Okręgi Wyborcze.
W 2008 roku nazwano jego imieniem ulicę w Ustce.

Udostępnij